Mój przyjaciel zdrajca (Polska wersja jezykowa)

Dla jednych byl zdrajca, dla innych - bohaterem. Podczas pierwszego spotkania w Waszyngtonie powiedzial: "Opisz mnie ze wszystkimi moimi ulomnosciami i bledami, jakie popelnilem. Chcialbym, by zapamietano mnie jako czlowieka, a nie jakiegos Jamesa Bonda o nadludzkich mozliwosciach". Postawil przy tym jeden warunek - ksiazka ukaze sie dopiero po jego smierci. Byl rok 2002, wiec Marii Nurowskiej wydawalo sie, ze ma jeszcze duzo czasu na rozmowy, spotkania, opracowanie materialu. I gdy Ryszard Kuklinski dwa lata pózniej zmarl, autorka wciaz miala w glowie mnóstwo pytan. Kuklinski zdazyl jej opowiedziec o najtrudniejszej decyzji swojego zycia, kiedy to postanowil w pojedynke wydac wojne zbrodniczemu systemowi. O pierwszych próbach nawiazania kontaktu z Amerykanami, sposobach przekazywania informacji, kobietach, które mialy zapewnic mu alibi, i o zimnym pocie splywajacym mu po plecach, gdy wydawalo sie, ze zostal zdekonspirowany. Wspominal pierwsze mieszkanie we Wroclawiu - tak duze, ze mógl po nim jezdzic na wrotkach, i suke Kame, której z tesknoty za nim peklo serce. Wydobywal z pamieci chuda dziewczynke w niebieskiej sukience, która zostala jego zona, pierwszy romans, nieznaczace przygody i wielkie namietnosci. Opowiadal o ucieczce z PRL-u, wojnie z myszami w Ameryce i stracie dwóch synów. Kuklinski jest dzis jak pomnik. Jedni pod nim skladaja kwiaty, inni odwracaja z niechecia glowe. Za pare lat beda sie o nim uczyly dzieci w szkolach. Ale malo kto sie zastanawia, kim byl Ryszard Kuklinski. Nie - czy byl zdrajca, czy bohaterem, ale kim byl jako czlowiek. O tym jest ksiazka Marii Nurowskiej. "Newsweek"