ร้อยเล่ห์อ้อนรัก

“แต่งงานกับผมนะครับที่รัก ผมอยากได้กานต์” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงขรึมด้วยสีหน้าที่จริงจัง ไม่กะล่อน ไม่ท้าทายยอกย้อนกวนประสาท แต่ทุกคำ พูดที่เอ่ยออกมานั่นเหมือนกับว่าเขากลั่นกรองออกมาจากข้างใน และพูดด้วยหัวใจไม่ใช่สมอง “กานต์…เอ่อ…คือว่า” ชนกานต์อึกอัก ไม่แน่ใจว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับปณัยมันรวดเร็วมากจนเธอเองก็คิดไม่ทัน “อย่าปฏิเสธนะครับแม่เสือดาว เพราะหัวใจของผมอ่อนแออยู่แล้ว ร่างกายก็ไม่แข็งแรง ที่รักได้ยินที่หมอภัทรพูดแล้วใช่ไหมครับ ผมอยากได้ความรักจากแม่เสือดาว รับรักผมนะครับ รับผมเป็นสามี พวกเราเดินทางกันมาไกลเหลือเกิน เดินย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว จะให้ผมเดินจากไปก็ไม่ได้ เพราะผมทำใจไม่ได้ถ้าชีวิตนี้ไม่มีแม่เสือดาว ผมอยู่ไม่ได้อีกแล้ว” “ณัย” ชนกานต์ครางเสียงอ่อน ใจอ่อนยวบปวกเปียกแทบจะหลอมละลายไปกับคำพูดแสนหวานของปณัย เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายสักคนมาบอกกับเธออย่างนี้ จนทำให้เธอใจสั่นระรัว มือไม้เย็นเฉียบไปหมด แต่ว่าเธอจะเชื่อมั่นได้อย่างไรว่าเธอกับเขามีอนาคตร่วมกัน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเร็วไปหรือเปล่า คนที่เขารักกันมานานกว่านี้ เข้าใจกันเป็นอย่างดี ยังเลิก ยังหย่ากันได้ แล้วเธอกับปณัยที่เพิ่งจะรู้จักกัน ตัวเธอยังไม่ทราบเรื่องราวเกี่ยวกับตัวของเขา เช่น เดียวกับเขาที่ไม่รู้เรื่องของเธอเลย แล้วอนาคตการแต่งงานจะอยู่ที่ไหน “นะครับ แม่เสือดาวของผม ตอบรับให้ผมชื่นใจ ได้โปรดเถอะครับ”