Niet over het Spaarne!

Sylvia Hubers was van 2009 tot 2013 stadsdichter van Haarlem. En ze liet zich er niet van weerhouden over het Spaarne te dichten. Eén keer. Zo krom als mogelijk is. Zoals de liefde voor een stad zich laat buigen, rekken, uitsmeren, fnuiken, vergoelijken. "Daar sta ik dan / met mijn liefde voor de stad / en mijzelf." Coster, Kenau, Coornhert, Bomans en andere groten uit de de Bavostad kwamen op visite bij de dichteres. Ambtshalve waagde zij zich op onbekend terrein, van een in de as gelegd radiomuseum tot de middenstip van de lokale fc. Ze dicht over 'oude heerengeesten die achter rijk geornamenteerde gevels zuchten'. En steeds schuurt haar compromisloze, idiosyncratische poëzie ongemakkelijk tegen haar nieuwe, publieke rol. "We zouden / als we stilstaan / bij de dingen / kunnen zeggen / dat alles wat / beweegt danst." Sylvia Hubers schrijft zonder haar eigenheid als dichter te verloochenen, gedichten die ieders wereld groter maken.