Spotkania nieuniknione

Spotkania nieuniknionePamiec nalezy chronic, pielegnowac i wzbogacac, nawet wowczas kiedy dotyka spraw\ni wydarzen tragicznych, kiedy bol i rozpacz upominajac sie o swoje prawa podwazaja sens i godnosc ludzkiego istnienia. Dla poezji stanowi to naturalne zrodlo kreacji, przeslania, hamletowskich czy egzystencjalnych pytan, bez wzgledu na stylistyczne ujecia, takie czy inne nawiazanie do tradycji. W przypadku liryki Wioletty Czajczynskiej jest podobnie. \nRodowody jej wierszy sa czytelne i oczywiste. Przyjeta konwencja czy poetyka, swiadomie czy nie, pozwala \zadomowic sie\" w jej wierszach istotnym tresciom zycia materialnego i duchowego naszych czasow. To \"zadomowienie\" ma swoj szczegolny sens, kiedy odwolamy sie do rodzinnego kontekstu, ktory dominuje w tej liryce. Liryce czystych kadencji, pieknych i madrych zdan, obrazow, ktore ozywiaja liryczna narracje. Chocby przez przywolywanie dialogu czy popisu erudycyjnego. Pozornie jest to nieustanny odwrot od swiata kultury w codzienna zwyczajnosc. Wiersze poetki przypominaja nam, ze zyjemy w epoce synkretycznej, w ktorej nie dominuje zadna poetyka, gdzie nie ma hierarchii tematu, gdzie jak zawsze liczy sie subtelnosc i celnosc wywodu czy opowiesci. Te cechy wlasnie sa najbardziej charakterystyczne dla tej poezji, ktora w sposob wazny wpisuje sie we wspolczesne zycie literackie. Ale tak dzieje sie, kiedy mimo antenatow, liczy sie wlasny glos, odmienny oglad swiata."