Labirynty wyobrazni

Labirynty wyobrazniOd wielu lat obserwujemy coraz silniejsze oddzialywanie rysunku jako autonomicznej i pelnowartosciowej wypowiedzi artystycznej. Dzieki szerokim definicjom, niezamykajacym go w ramach plaszczyzny, rysunek wkroczyl w relacje z innymi dyscyplinami artystycznymi, dla ktorych wczesniej pelnil funkcje podlegla. Ta sytuacja sprawia, ze warto zastanowic sie nad jednym z podstawowych i pierwotnych aspektow jezyka rysunku: linii i jej wyobrazen. To wlasnie pojecie linii oraz jej szczegolny \przypadek\", jakim jest kreska, stal sie celem naszych dociekan.\nDla wybitnych polskich artystow: Andrzeja Dluzniewskiego, Edwarda Krasinskiego i Waclawa Szpakowskiego linia byla badz punktem odniesienia, badz zasadniczym znakiem i pojeciem w ich sztuce zakorzenionym. Spotkanie tworcow tak zdawaloby sie odleglych ma jeszcze jeden cel. Jest nim pytanie o tworczosc Waldemara Masztalerza - artysty mniej od tej trojki znanego. W jakim stopniu jego tworczosc wspoltworzy obraz fenomenu autonomicznosci rysunku, jego samodzielnej, \"skonczonej\" i OTWARTEJ ZARAZEM artykulacji?\nSztuka Waldemara Masztalerza mimo swej konsekwencji nie jest pozbawiona \"pekniec\", zmian perspektyw i wariacyjnych powrotow. Poprzez forme kreslona linia i kreska, najczesciej zageszczona do granic czytelnosci struktury, interpretowal on podstawowe dla naszej kultury symbole i pojecia: piramidy, labiryntu, cienia, swiatla, horyzontu, przestrzeni, zjawiska, abstrakcji. Jaka jest sila wyobrazenia i intuicyjnej refleksji tworcy, ktory kluczac sciezka rysunkowego labiryntu, tworzyl nowe przestrzenie interpretacji, to znow bladzil, zaslanial i odkrywal.\nAdam Nowaczyk [kurator]"